Superprovodljivi materijali se mogu široko kategorisati u tri izvora: prirodni metali, legure i jedinjenja. Najraniji otkriveni supravodljivi materijali bili su prirodni metali kao što su živa (Hg), olovo (Pb) i kalaj (Sn), koji pokazuju supravodljivost na temperaturama blizu -apsolutne nule. Dalja istraživanja su otkrila da legiranje metalnih elemenata u određenim proporcijama može također proizvesti nisko{3}}supravodljive materijale sa višim kritičnim temperaturama i specifičnim svojstvima, kao što su niobijum-kalaj (Nb3Sn) i niobijum-titan (NbTi). Ovi materijali se naširoko koriste u magnetnoj rezonanciji (MRI), akceleratorima čestica i magnetima visokog{8}}polja.
Krajem 20. stoljeća, otkriće visokotemperaturnih supravodiča od bakarnog oksida-proširilo je raspon izvora supravodljivih materijala. Visokotemperaturni superprovodnici su tipično sintetička keramička jedinjenja sastavljena od bakra, kiseonika i drugih rijetkih zemnih metala- ili alkalnih-zemalja, kao što su YBCO (itrijum barijum bakar oksid) i BSCCO (bizmut stroncijum oksid kalcijum bakar). Dodatno, supravodnici na bazi gvožđa-sastoje se od elemenata kao što su gvožđe, arsen i selen; ovi materijali se uglavnom sintetiziraju hemijski putem reakcija u čvrstom stanju na visokoj{{8}temperaturi-ili rastvora.
Savremeni supravodljivi materijali se prvenstveno dobijaju putem veštačke sinteze kako bi se precizno kontrolisali njihov hemijski sastav, kristalna struktura i nivoi nečistoća, čime se optimizuje kritična temperatura, kritična gustina struje i sposobnost otpornosti na magnetno polje. Dok prirodni metali ostaju važan predmet osnovnih istraživanja, velika većina supravodljivih materijala koji se koriste u praktičnim primjenama su kompoziti ili legure pripremljene kemijskom sintezom i tehnikama inženjeringa materijala.
