Konduktivni polimeri su klasa materijala koji posjeduju i polimerna svojstva i električnu provodljivost. Njihovi glavni tehnički parametri obično uključuju električnu provodljivost, strukturu trake i tip nosača. Električna provodljivost je osnovni indikator za procjenu električne provodljivosti, općenito se mjeri u Siemens jedinicama po centimetru (S/cm). Različiti tipovi provodljivih polimera, kao što su polianilin, polipirol ili politiofen, pokazuju značajne razlike u provodljivosti, koja se obično prilagođava dopingom ili redoks tretmanom. Na električnu provodljivost utiču pravilnost molekularnog lanca polimera, stepen dopinga i uslovi obrade; stoga je neophodna precizna kontrola procesa sinteze tokom pripreme i primjene kako bi se osigurao dosljedan i stabilan učinak.
Osim električne provodljivosti, toplinska stabilnost i mehanička svojstva provodljivih polimera su također ključni tehnički parametri. Termička stabilnost se obično određuje termogravimetrijskom analizom (TGA) i diferencijalnom skenirajućom kalorimetrijom (DSC), što odražava zadržavanje performansi polimera na visokim temperaturama ili tokom-dugotrajne upotrebe. Mehanička svojstva uključuju vlačnu čvrstoću, istezanje i fleksibilnost; ovi pokazatelji direktno utiču na prikladnost provodljivih polimera u fleksibilnim elektronskim uređajima, senzorima ili nosivim uređajima. Ako materijal visoke električne provodljivosti nema dovoljnu mehaničku čvrstoću, može se slomiti ili oljuštiti tokom obrade ili upotrebe. Stoga dizajn materijala mora pronaći ravnotežu između električne provodljivosti i mehaničkih svojstava.
